Πήγα να δω την ταινία αυτό το Σαββατοκύριακο έτοιμη για fashion porn, για τη Meryl Streep να λέει κάτι καταστροφικό με εκείνη τη χαρακτηριστική φωνή, για outfits που θα έκανα screenshot, για την ευχαρίστηση μιας well-made, guilty pleasure ταινίας. Βγήκα από τον κινηματογράφο με κάτι που δεν είχα υπολογίσει: ένα αίσθημα ότι είδα κάτι που με αφορά. Προσωπικά.
Αυτό δεν το περίμενα.
Εκεί που νομίζαμε ότι ξέρουμε πού πάμε
The Devil Wears Prada 2 ξεκινά 20 χρόνια μετά. Η Andy Sachs δεν είναι πια η φοβισμένη, ιδεαλίστρια βοηθός αλλά είναι μια 40something δημοσιογράφος με βραβεία και φήμη, που απολύεται με μήνυμα την ίδια ακριβώς μέρα που κερδίζει ένα από τα σημαντικότερα βραβεία της καριέρας της. Και το Runway; Κι αυτό παλεύει. Με τα social media, με διαφημιστές που κρατούν editors ομήρους, με έναν κόσμο που δεν θέλει editorial, θέλει content.
Η Miranda Priestly αυτή η γυναίκα που ήταν το απόλυτο σύμβολο ισχύος στην πρώτη ταινία αλλά τώρα αγωνίζεται να κρατήσει το περιοδικό της ζωντανό. Ακόμα εντυπωσιακή, ακόμα cold, αλλά με κάτι που δεν είχε πριν: ευθραυστότητα. Και η Streep το παίζει αυτό με τρόπο που σου κάνει ένα κόμπο στο στομάχι.
Τα ρούχα, βέβαια, είναι υπέροχα
Πρέπει να το πούμε και αυτό. Το styling είναι άψογο, η αισθητική του Runway παραμένει αυτή που περιμέναμε, και η Emily Blunt ως Dior executive κλέβει κυριολεκτικά κάθε σκηνή που μπαίνει. Η μεταμόρφωση της Emily Charlton από ανασφαλή βοηθό σε power player είναι η πιο ικανοποιητική εξέλιξη χαρακτήρα στην ταινία και τα outfits της βοηθάνε τα μέγιστα.
Αλλά η ταινία δεν σε αφήνει να μείνεις μόνο εκεί. Κάτω από το glossy περιτύλιγμα κρύβεται κάτι πιο σκοτεινό.
Αυτό που με χτύπησε
Υπάρχει μια στιγμή (δεν θα spoilarω άλλο) όπου η Andy εξηγεί γιατί δέχτηκε τη δουλειά στο Runway ξανά. Γιατί έκανε τον συμβιβασμό μεταξύ αυτού που ήθελε να κάνει και αυτού που ήταν διαθέσιμο. Κι εκεί κάτι “κάθισε” διαφορετικά.
Γιατί αυτή η συνομιλία (μεταξύ φιλοδοξίας και ρεαλισμού, μεταξύ ιδεαλισμού και επιβίωσης) δεν είναι μόνο για δημοσιογράφους. Είναι για κάθε γυναίκα που δουλεύει σε creative κλάδο σήμερα. Για κάθε μία που έχει κάνει ή σκέφτεται αυτή τη στροφή: “δεν είναι ιδανικό, αλλά μπορώ να κάνω καλή δουλειά εδώ.”
Ως κάποια που δουλεύει στο content, στη μόδα, στο marketing, αυτή η ταινία μίλησε ακριβώς σε αυτό το μέρος που ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει να προσπαθείς να κρατάς το creative integrity σε έναν κόσμο που ζητά πρώτα τα clicks.
Η ταινία έχει και χιούμορ: η Miranda σε HR meetings, να αντιμετωπίζει έναν dude-bro CEO μισής της ηλικίας αλλά αυτό που μένει δεν είναι το γέλιο. Είναι η αίσθηση ότι ακόμα και όλες οι Miranda Priestlys του κόσμου αυτού δεν είναι αδίκητες από αυτό που συμβαίνει. Και αυτό, αν μη τι άλλο, είναι ειλικρινές.
Τι μου άφησε
Πήγα για να περάσω καλά το ΣΚ. Βγήκα με σκέψεις που δεν τελείωσαν στο σινεμά.
Είναι καλή ταινία; Ναι. Είναι τόσο iconic όσο η πρώτη; Όχι, και δεν χρειάζεται να είναι. Είναι κάτι διαφορετικό: πιο ώριμο, πιο πικρό, πιο ειλικρινές για έναν κόσμο που αλλάζει και δεν περιμένει κανέναν. Η Meryl Streep είναι απλώς Meryl Streep. Η Anne Hathaway σε θυμίζει γιατί την αγαπάτε. Και η Emily Blunt κλέβει την παράσταση με κάθε βήμα της.
Αξίζει. Αξίζει και το popcorn.
